Vakantie en weer thuis

Zo maakte ik eindelijk de fietstocht langs de (oude) plantages in Commewijne. Hier was ik met de boot al eens geweest maar op de fiets was de beleving zo anders! Het was een ruim 60km lange tocht, afwisselend door plantages, op asfaltwegen, kleine landweggetjes en oversteken met de boot. En zeer opvallend was de rust en ontspannenheid van de bevolking daar.

Ook hebben we een vierdaagse jungletour naar het binnenland gemaakt. Deze keer reden we met de auto naar een plek aan de Marowijne rivier, de rivier die ligt tussen Suriname en Frans Guyana. Hier aangekomen hebben we eerst onze lunch gegeten (nasi/bami met natuurlijk kip), de regen afgewacht en vervolgens per korjaal de richting naar het kamp gevaren. Onderweg genoten we van de vogels, stroomversnellingen en de zon. Na enkele uren kwamen we op het kamp aan, die wat primitiever bleek te zijn dan de vorige kampen waar ik geweest was: toilet doorspoelen met een emmer water, geen douche, licht op zonne-energie, een ingezakte matras en een krappe klamboe. Desondanks maakten we een redelijke nacht...
De volgende dag gingen we al vroeg op pad, want vandaag zouden we de Minavallen bezoeken. Deze net ontdekte watervallen (in 2008) zijn 60 meter hoog en bevinden zich middenin de ongerepte jungle. Per korjaal vaarden we naar het regenwoud/moerasgebied waar we de wandeling startten. Naast de gids gingen er nog twee lokale jongens voor de route en veiligheid mee. Na ongeveer 3 uur door de ongerepte jungle (de weg moest letterlijk gekapt worden) wandelend, kreekjes overstekend met natte voeten en een korte klim kwamen we bij de waterval aan. Wat was dat de moeite waard! Zo'n grote prachtige hoge waterval met een natuurlijke jacuzzi. Dus je begrijpt al: onze pauze bestond uit zwemmen in het koude water. Na een paar uurtjes genieten moeten we de tocht weer terugmaken, waar wel een beetje haast bij was, want er was regen opkomst. En regen in de jungle bekend dat de veiligheid een stuk afneemt: wegen worden glad en dieren komen tevoorschijn. Maar gelukkig kwamen we veilig maar door en door nat weer bij de korjaal aan.
De volgende dag hadden we een goudzoekmachine op het water bezocht. Hoe deze mannen (en vrouwen) leven is echt bizar. Hun dag bestaat uit het draaien van diensten en slapen, terwijl de machines de hele dag aanstaan en een enorm kabaal maken. Om gek van te worden!
Ook bezochten het dorpje Loka Loka en ging onze gids bij de kapitein op bezoek. Hij is de baas over het gebied en daarom is het erg belangrijk dat de contacten goed blijven. Hier maakten we een wandeling maar helaas was er weinig te zien. Het dorp had namelijk net een feestweek achter de rug omdat een belangrijke man was overleden. Dit was de eerste dag weer dat de mensen naar hun kostgrondje gingen.
Verder bezochten we een stroomversnelling (in het Surinaams: soela), wat een hele mooi plek! De soela zorgt voor massage, maar helaas zat het weer niet zo mee dus was het koud en bleven we maar kort.

De tweede trip was naar Bigi Pan. Bigi Pan is een kustmeer wat ten Noorden van Nieuw Nickerie ligt. In alle vroegte stonden Inge en ik op om met de OV bus van 6 uur naar Nickerie te gaan. Hoop gestress in de vroege ochtend want het bleek dat geen taxibedrijf in de buurt zijn telefoon opnam, oh oh wat als we de bus zouden missen.... Gelukkig nam uiteindelijk een taxibedrijf aan de andere kant van de stad wel op, zo haalden we net op tijd onze bus en met het bijkomende voordeel dat we goed wakker waren. De weg was zeer goed, dus de drie uurdurende reis viel erg mee. Daarnaast was veel te zien en hoe noordelijker we kwamen, hoe meer het op Nederland leek. In Nickerie bezochten we even de markt, waarna we werden opgehaald en naar de zeedijk gingen. Weer zo'n andere Suriname...
Hierna stapten we op een boot vaarden een stukje naar het Bigi Pan meer. In mijn verwachting zouden we een eiland met de verblijfsplaats aantreffen maar daar aangekomen bleken het huizen op palen in het meer te zijn.
In het huis van Stefanie kregen we een rondleiding. Het huis is gebouwd in een U-vorm met in het midden een binnenplaats met een keuken en eettafel. Daaromheen zijn de kamers met eigen balkonnetje, voor ongeveer 20 personen. Heel erg leuk! Daarna lunchten we samen met een ander Nederlands stel die weer vertrokken, dus hadden we het huis voor onszelf! Dit was heerlijk, we konden doen wat we wilden en Stefanie had de tijd om met ons te vissen, wat op een erg effectieve manier ging: Ze zetten de netten waarna ze de vissen opjagen met een boot. Binnen 10 minuten hadden we wel 20 vissen! Zo snel! Deze methode werkt hier goed omdat het water in het kustgebied erg laag staat. Ook hebben van haar geleerd om de vissen zelf schoon te maken. Wat een klus maar zeker een mooie ervaring!
Verder hebben we daar een natuurlijk modderbad genomen, kaaiman gevangen voor de foto (hoe toeristisch...), lekkere eten met lieve verzorging, zeker een aanrader!

De andere dagen hebben Inge en ik in en om Paramaribo doorgebracht. Zo hebben we gewinkeld, de stad bekeken, een mis in de Kathedraal bijgewoond en scooters gehuurd. Dit laatste was ook weer een nieuwe ervaring, want beiden hadden we hier nog nooit opgereden. Wat een succes! We waren zo vrij en bezochten hiermee een vlindertuin in Lelydorp, de recreatieplaats de Colakreek waar we hebben gezwommen en natuurlijk Groningen, die vol gedenkmonumenten was met één warung om te eten. Wat waren dat ook heerlijke en gezellige dagen!

Toch was de laatste week Suriname erg dubbel, ik keek erg uit naar het weerzien. Maar was tegelijk de oneindige mannelijke aandacht, eigenwijsheid en bemoei-ergheid van de Surinamer en de rijst met kip helemaal zat. Toch stapte ik ook met een beetje weemoed het vliegtuig in omdat de tijd in Suriname erg goed was!

Bergen beklimmen!

Zoals ik al eerder vertelde heb ik de Brownsberg, Stone Island en het Brokopondomeer bezocht. De trip begon gelijk met een leuke heenreis in een open jeep; een heerlijk windje maakte mijn hoofd een beetje leeg. Na een twee uur durende rit kwamen we, dankzij de vierwielaandrijving, aan op de top van Brownsberg, wat een prachtig beeld met uitzicht op het waar boomtoppen uitsteken! Op de top startten we de wandeling naar twee watervallen. De heenweg was een heerlijke afdalende wandeling en na ongeveer 1,5 uur door de jungle, kwamen we aan bij de grootste waterval van de berg: Ireneval. Prachtig!
Maar je begrijpt al we moesten ook weer terug en dit was een stuk minder relaxed, aangezien alle relaxte afdalingen nu stijgend waren. Zo maakten we de 3x zo lange terugreis klimmend, klauterend en vasthoudend. Op het kruispunt naar de Leoval de vraag ‘willen jullie ook naar de andere waterval, die een stuk minder mooi is?' Nou nee bedankt, met knorrende maagjes wilden we niets liever dan weer naar de top!
Aansluitend gingen we naar Stone Island, een schiereiland aan het Brokopondomeer. Ik kwam aan en was ontzettend verbaast wat ik zag: wat een pracht! De zon scheen over het meer, wat een schitterend effect gaf met de schaduwen van de bomen. Zo'n super mooie plek! Het geluk kon niet op toen ik voorzichtig het water betrad, want wat bleek: het meer is warm! Na al die tijd verlangend naar een warm bad, eindelijk! De rest van het weekend werd ingevuld met het genieten van de zon, zwemmen, spelletjes doen en een boek lezen. Wat had ik dat even nodig!

Extra leuk was dat ik op zondagavond mijn moeder en Elianne kon ophalen op het vliegveld de Zanderij. Met een welkom-in-Suriname-bordje en de hoop dat het enigszins nog een verrassing was dat we daar stonden, haalden Anke en ik ze op.
De ruime week dat ze hier waren, was erg gezellig en fijn. Na lange tijd konden we elkaar weer even echt, face-to-face, spreken. Ook was het juist in de drukte en hectiek fijn om wat vertrouwds dichtbij te hebben. Naast het samenzijn, hebben we ook een aantal tripjes met elkaar ondernomen. Zo mochten we eindelijk een dolfijnentour die wel doorging meemaken. Na een boottochtje en goed zoeken, zagen ze! In Suriname lokken ze de dolfijnen niet, maar laten ze de natuur haar eigen gang gaan, heel bijzonder!
Daarnaast heb ik ook met ze een berg beklommen en wel: de Voltsberg! Op vrijdagochtend begonnen we de trip in alle vroegte met een zeer lange en hoppelende busreis van 4 uren. Aangekomen bij de Coppenamerivier stapten we over op een boot voor nog eens 4 uurtjes. Terwijl we door een natuurreservaat van 78.000 hectare, waarin de Ralleighvallen en Voltsberg liggen, vaarden, hadden we genoeg te bekijken. Hier is namelijk een enorme variatie in vogels, waaronder toekans, en dieren als brulapen, slingerapen en vogelspinnen. Na de intensieve reis kropen we vroeg in onze hangmatten, in de hoop op een goede nacht, want de volgende dag zouden we de Voltsberg gaan beklimmen. Voordat we aan de voet van de berg waren, moesten we eerst 7,5 km door de jungle. Bijna bij de berg aangekomen waren we even bang dat de enorme wandeling voor niets was en we niet op de berg mochten i.v.m. de regenval. Maar gelukkig hadden we geluk want op het punt dat we de berg opgingen kwam de zon tevoorschijn. Hierdoor konden we zelfs de top beklimmen! En wat ik daar zag, was zo de moeite waard: prachtig helder uitzicht over het hele oerwoud!

Zelfs in Nederland nieuws: de hevige storm, wat een grote schok voor de Surinamers. Zelf was ik deze avond aan het uit eten, toen ik heel dichtbij ineens enorme flitsen zag. Golfplaten vielen van de daken, elektriciteit viel uit en stroommasten lagen om. Het was echt een gekte, maar eigenlijk vond ik het wel een mooie beleving: zulke harde wind maak je niet snel mee.. Toch hoorde ik achteraf dat dit zo'n storm zelden in Suriname voorkomt en de huizen er helemaal niet opgebouwd zijn. De angst op meer stormen en merkbare klimaatveranderingen was hier voelbaar.

Zo, ik ben weer bij met mijn verhalen. Nu weer tijd om nieuwe te beleven.

Ik wens jullie een fijne zomer toe en kijk uit om jullie weer te ontmoeten!

vakantie!

Ondanks het Suriname leven, was het namelijk keihard werken met lange dagen en veel stress om onze screeningsmethode af te krijgen. Blij kan ik nu zeggen: het is gelukt! Het is een stappenplan geworden, die een gezondheidswerker helpt om methodisch en snel een HIV-patiënt te screenen en daarop passende (voedings)adviezen te geven. Vorige week was de afronding. Met maandag een presentatie voor een paar betrokkenen, die er in de toekomst gebruik van zullen maken. Ondanks de presenteer-tegenzin was het toch goed om te doen. Zij waren namelijk erg enthousiast over het product. Wat mij het besef gaf waar we zo hard voor hadden gewerkt. Ook gaf het vertrouwen dat het werkelijk gebruikt gaat worden in Suriname.
Als inhoudelijk afsluiting hadden we de dag erna een heel verrassend eindgesprek met onze begeleidster. Gedurende de periode kwam haar feedback vooral uit de verbeterende en kritische invalshoek, dus we hielden ons hart een beetje vast. Tot onze verbazing was ze erg enthousiast en zeer tevreden over afgelopen half jaar, de scriptie en het product. Zo gaf ze ons een 8,2 voor het product en kregen we een 7,9 voor het proces. Een mooier begin van de vakantie kon niet!

Helaas was deze blijdschap van korte duur...
Ter inwijding van onze vakantie hadden we 's avonds een bbq en Surinaamse kookcursus bij ons thuis. Erg gezellig, leerzaam, lekker en leuk! Nadat twee meiden net afscheid hadden genomen, zaten we nog gezellig na te praten. Totdat we ineens een vreemde in ons huis zagen lopen. Eerst dacht ik dat zij iets waren vergeten, maar dit was een vreemde! We schokken ons rot, gelukkig was er Marije super alert en met een snelle reactie rende ze de man achterna. Helaas had de spoed geen zin, de man had Anke haar laptop en smartphone al te pakken... In Marije haar achtervolging draaide de man zich om en dreigde om te schieten. Bang dat hij met zijn pistool terugkwam en sloten we alle deuren. Helaas konden we niks doen en nam de man naast de spullen ook ons veiligheidsgevoel mee. Ondanks dat het onze eigen schuld was, aangezien het hek niet goed dicht was, was het een behoorlijke domper..

Met een valse start van de vakantie maakten we plannen voor de laatste week samen. Anke had namelijk besloten om eerder terug te gaan naar Nederland. In mei is haar opa overleden en sindsdien heeft ze erg last van heimwee, waardoor ze de vakantie hier niet meer zag zitten. Voor mij erg jammer, want ik had super graag onze vakantie samen af kunnen sluiten. Toch ben ik blij dat het zo kan omdat Inge (een vriendin van mij) komt om vakantie te vieren.

Afgelopen week met allemaal leuke dingen was onze laatste week samen. Dze hebben we opgevuld met dingen waar we eerder geen tijd voor hadden: winkelen, souvenirs kopen, stadswandeling door het mooie Paramaribo en op trip. Ook hadden we afgelopen weekend een Hindoestaans weekend: zaterdag waren we uitgenodigd voor een bruiloft. Wat weer een pracht aan kleuren, versiering, rituelen en enorm aanbod aan eten en hapjes was! Een mooie ervaring vooral het delen en de hartelijke wijze van ontvangst blijft bijzonder! Aansluitend op de bruiloft mochten we bij Hindoestaanse vrienden blijven logeren, want zondag kregen we roti-kookles. Dit wilde wij namelijk heel graag leren maken. Met veel geduld legde Nirmela ons de bereidingswijze uit, liet ze ons de ingrediënten afmeten en wegen (Surinamers koken op gevoel maar wij wilde heel graag een recept zodat het thuis nog eens herhaald kan worden) en weliswaar het lukte!
Zoals ik al schreef zijn we ook op trip geweest, naar Ayo! Na een uurtje rijden kwamen we op een heerlijk rustige plek aan de Suriname rivier. Omdat het doordeweeks was hadden we deze schitterende plek bijna voor onszelf. We begonnen de tour met een boottocht naar de overkant. Na een korte wandeling kwamen we bij een Indianendorpje, waar we gelijk een biertje kregen aangeboden met een ‘ach ja waarom ook niet, het is vakantie!' genoten we van de parbo. Maar een parbobierte was niet ons enige doel. We hoorden dat je op deze plekken veel goedkoper ananassen (voor 8 srd) kunt kopen dan in de stad. Na een aantal miskopen van rotte ananassen (van 20 srd) wilden we niets liever! En wat waren ze lekker, heerlijk zoet, hmmm..!! Na terugkomst hadden we lekker de tijd om te zwemmen in de rivier en van de zon te genieten. Toch moest er ook wat gebeuren: vissen en netten gaan zetten, want ja de volgende dag stond toch echt vissoep op het menu. Op het water, met een tocht van 4 uur, zonden we verder en keken we toe hoe de mannen aan het vissen waren. Helaas waren er geen hengels voor ons en was de vangst slecht: 2 vissen. Wel waren er 10 netten gezet, nu maren hopen dat die betere vangst zouden hebben! Om Anke en mij toch even het gevoel van jagen te geven mochten we Ollies (onze tripleider) geweer even uitproberen. Ondanks dat het slechts een schot in de lucht was, toch een mooie ervaring! Terug op de basis genoten we van de zelfgevangen verse vissen, waarna we lekker in onze hangmatjes kropen om een dutje te doen, voordat de jacht zou beginnen. Rond half 12 's nachts stapten we volhoop op een kaaiman (mini krokodil) en volle netten in de boot. Wat een geluk hadden we, ondanks de lege netten, zagen we al vrij snel een kaaiman in het water liggen. We vaarden dichterbij en terwijl ik dacht dat ze hem te klein vonden om hem te schieten, hoorde ik ineens: BAM! En ja hoor, de kaaiman was van ons! Eindelijk konden we ook dit Surinaamse hapje proeven! De mannen waren erg teleurgesteld over hun visvangst dus kregen we nog en andere vismethode te zien: speren, met succes! Na een uurtje speren hadden we een flinke hoeveelheid aan kreeften en verschillende vissen. Nou, de gevulde vissoep met cassave van de middaglunch kwam er en die was heerlijk!! De woensdag hadden we verder gevuld met de netten nog eens nachecken (met meer geluk: 5 flinke vissen), dutje in de hangmat, kaaiman villen en proeven. Wat kwam er een vlees van de kaaiman af, ongelofelijk! Terwijl je in de stad behoorlijk betaald, konden wij zo een kilo meenemen. Ollie maakte het vlees klaar met masala en het was heerlijk, het zit tussen de structuur van kip en vis in. Als je ooit de mogelijkheid krijgt om te proeven, raad ik je dat zeker aan!

Na heerlijke dagen vandaag een rustige bijkomdag. Wel een erg dubbele dag aangezien Anke druk is met inpakken en haar afscheidsdinertje al steeds dichterbij komt.. Tegelijk kijk ik ook uit naar een paar dagen zelf zijn, Inge haar komst, de vakantie en samen Suriname weer een stukje uit diepen!

Nu is het tijd om mij klaar te maken voor het dinertje, bij de Thai Garden of Eden. Door alle ervaringen van afgelopen week helaas geen update over de trips afgelopen tijd, maar ik beloof, die komen snel! Net als de foto's.

Afsluitend wil ik jullie succes toewensen met alle bezigheden en laatste loodjes voor de vakantie! Ik zal Anke zeggen dat ze een zonnetje moet meenemen voor in Nederland.

Updatje!

Zoals ik vorige keer al aangaf stond een trip naar Galibi en een shiatshu-massage op de planning. Inmiddels zijn die geweest en wordt het hoog tijd om jullie hier over te vertellen!

Eerst Galibi! Galibi is een natuurgebied wat vooral bekend staat om de zeeschildpadden die hun eieren op het strand komen leggen. De legtijd is tussen februari en augustus en rond mei komt het grootste soort aan wal. Nou, die enorme schildpadden wilde ik wel eens zien en zo ging ik er een tijdje terug heen!
In eerste instantie leek alles goed geregeld, totdat we op de verzamelplaats aankwamen.. Daar liepen we namelijk al tegen het eerste punt aan: we werden bij een ander groep gedumpt. Oké dachten wij, het is Suriname en als het weekend maar leuk is, dan zij dat zo. In de bus leek het prima en de gids leidde het weekend heel netjes in.
Na een hobbelende rit komen we aan bij Albina, een stadje aan de Suriname rivier tegenover Frans Guyana. Daar zouden we even benen strekken, pauzeren, spullen overbrengen, om vervolgens naar met de boot een paar uur durende vaart naar Galibi te maken. Na lang wachten op de gids omdat hij met de politie ‘zaken' moest doen, kwam hij wel erg raar aan; dronken. Tja.. dat de Surinamer van een drankje houdt zijn we inmiddels wel mee bekend, maar als gids midden op de dag al dronken zijn is ervaring 2...
Na een gezellige maar zeer koude en natte, zowel van de regen als rivierwater die met plenzen over ons heen kwam, vaart kwamen we uiteindelijk als bezopen katjes op Galibi aan. Daar aangekomen merkte we pas ècht hoe bezopen de gids was; het enige wat hij kon was letterlijk zitten miauwen.. Hoe moest dat met ons schildpadden-spotten?
Gelukkig was er een held van een bootsman die de taak van gids op zich nam! Met hem vaarden we naar het strand richting de kustlijn, waar de schildpadden komen leggen. Daar aangekomen mochten we niet als groep op inspectie uit, maar zou hij eerst op zoek gaan. Als snel kwam hij met het nieuws dat we moesten komen en wat we daar zagen was echt super: een babyschildpadje die net uit z'n ei gekomen was! Helaas moest hij snel het water in en zo ging onze zoektocht verder en verder en verder... En tot onze teleurstelling bleef het bij dit ene schildpadje..
Ook is er in Galibi een dierentuin met tamme dieren, zoals een toekan, neusbeertjes, aapjes, luiaard, een wurgslang en roofdieren. Hoe onnatuurlijk ook, het was toch leuk om ze vast te kunnen houden en prachtig om deze dieren eens van dichtbij te kunnen bekijken.
Na het dierentuinbezoek stapten we op de boot en vaarden we naar de overkant: Frans Guyana. Van het kleine stukje land wat we hebben gezien viel het verschil met Suriname gelijk op: Franse voertaal, rechts rijden en een veel netter aangelegd land. Daar verwelkomde het zonnetje ons ook nog eens en zo konden we, voor de terugreis, heerlijk genieten van een lunch.

In een super drukke periode hadden we met een shiatshu-massage een stukje ontspanning gepland.
De shiatshu massage is een soort drukmassage voor het hele lichaam en het bijzondere van deze massage was dat het werd gegeven door blinde mensen. Daar aangekomen vond ik het even een gekke gewaarwording dat m'n masseur mij eigenlijk niet zag. Maar haar professionaliteit zorgde ervoor dat het zo gewend was. Ze masseerde namelijk echt lief en goed! Ik had verwacht dat ze het veel meer op de tast zouden doen, maar deze mevrouw wist echt waar ze mee bezig was. Het was heerlijk en super prettig dat ze ruim de tijd nam, namelijk 1,5 uur! Wat ik super mooi eraan vond is om te beseffen dat deze mensen dit werk óók kunnen doen en het ze zo een toekomst geeft.

Die super drukke onderzoekstijd blijft de komende twee weken nog bestaan... In mijn pauzes en vrije momenten probeer ik er even niet mee bezig te zijn, daarom volgende keer hier meer over. Ook dan een update over de Brownsberg, Stone Island en Voltsberg trip en tijd met mijn moeder en Elian.

Aangezien de zomer in Nederland ook nadert, wens ik jullie voor nu veel succes met de laatste loodjes! Hopelijk komt het zonnetje jullie ook snel verwelkomen!

Veel liefs !

Drukte in Suriname?!

Alweer over de helft van het zes maandelijkse Suriname avontuur. Pff wat vliegt de tijd! Hierbij een update'tje van afgelopen maand!

Begin april waren mijn vader, Ewoud en Judith hier op bezoek. Het was een heerlijke en gezellige tijd met vooral veel geklets en samenzijn. Desondanks hebben we niet niks gedaan deze week... Nadat ik ze zaterdagochtend, 31 maart, met een ontbijtje kwam verwelkomen, pakten we de fiets en kregen ze een rondleiding door de mooie stad Paramaribo. Aansluitend gingen we boodschappen doen op de centrale markt, wat geweldig blijft; al die verschillende producten en vriendelijke mensen!

Ook stond er een mis op het programma. Ik wilde namelijk al een tijdje heel graag eentje bijwonen in de St. Petrus en Paulus Kathedraal en op zondag 1 april gingen we dit met elkaar doen. De kathedraal is het grootste houten gebouw van het Caribische gebied en sinds 1887 is de bouw hiervan voltooid. De mis was op palmzondag en werd gevierd met een wandeling door de kerk en het zwaaien van palmen. Zowel de dienst als gebouw vond ik prachtig en een bezoek is zeker een aanrader, als je door de rituelen van het zwaaien met het heilig vuur heen kunt kijken.
Samen zijn we naar het adventurepark Berg en Dal geweest. Hier hebben we een jungletour, met een stukje geschiedenis over de plantage-eigenaren, hun begraafplaatsen en die van de marrons, gemaakt. Tijdens deze tour moesten we oppassen voor anaconda's, giftige slangen en planten. Maar goed dat we een gids bij ons hadden... Zo wees hij ons een wandelende palmboom die eens in de zoveel tijd een nieuwe wortel erbij krijgt en zichzelf dan voortbeweegt. Daarna gingen we een canopy-tour doen, waarbij je via kabels door de jungle en over de rivier roetsjt. Op een gegeven moment kwamen we op een platform en keek je uit over de Suriname rivier, waar de zon prachtig op stond; zooo mooi! Na deze twee avonturen kregen we van onze touroperator Anant en zijn vrouw een heerlijke roti met aardappel, kousenband en masalakip maaltijd. Met een kajaktour sloten we de activiteiten af, net voordat we terug waren begon het heel hard te regenen. Wat een prachtig gezicht was, want een meter verderop zag je het al regenen, die langzaam naar ons toe kwam. Tenslotte hebben we nog met een jeep over het recreatieterrein gecrost; echt tof!
Helaas konden de rest van de geplande trips door de enorme regenval deze week niet doorgaan. En niet alleen deze week, want vorige week zouden we eigenlijk een dolfijnentour doen.. Tja in Suriname is niks voorspelbaar..

Ook in Suriname werd Pasen gevierd, wat super mooi was! Om half 6 's ochtends gingen, we in het wit gekleed, naar De Grote Stadskerk, een Evangelische broedergemeente. Hier maakten we een korte dienst mee, die het teken van de opstanding stond. Gewoonlijk gaat de dienst halverwege verder op het kerkdienst om de overwinning op de dood met een lach te vieren. Maar helaas mochten wij dit wegens de regen niet meemaken... Na de dienst gingen we met de gemeente samen ontbijten. Wat ik bijzonder vond want het gaf mij een gevoel van ‘samen vieren'. Na de dienst gingen we naar huis om vervolgens later op de ochtend een ‘gewone' paasdienst te bezoeken. Het was echt mooi zo aan de andere kant van de wereld dit feest te vieren!

Verder ben ik weer een jaartje ouder geworden, wat ik gezellig met Anke heb gevierd. Toen ik 's ochtends de kamer binnenstapte werd ik verrast met een feestelijkheid van ballonnen en slingers, als dat geen verjaardagsgevoel geeft! Samen, met skype aan, genoten van een heerlijk ontbijtje met een beschuit met muisjes. Die ochtend gingen we in de stad naar de kerk, waarna we genoten van heerlijke mochachino koffie en een taartje! We hadden enorm gehoopt op een heerlijke zonnige dag en die was er! Dus hebben we de rest van de dag ontspannen in het zwembad doorgebracht. Als slot van de dag hadden we al onze culinaire kookkunsten ingezet om een heerlijk verjaardagsdiner op tafel te zetten; mosterdsoep, varkenshaas met aardappeltjes en een salade, wat werd afgesloten met een witte chocolade cheesecake met amaretto! Mmmmm!

Dan nog: het onderzoek, want daar ben ik hier immers voor. Week 13 van ons afstudeeronderzoek, dat betekend dat we alweer over de helft zitten maar er is nog zooooo veel te doen...! De eerste 8 weken liepen niet altijd even soepel, omdat alles uitgepluist en afgebakend moest worden. Ook werden we bij verscheidene instanties van het kastje naar de muur gestuurd. Maar we zijn nu dan eindelijk begonnen met onze steekproef. Deze duurt circa 4 weken, waarbij nemen voedingsanamneses onder de HIV-populatie in Suriname af. Erg interessant wat men hier allemaal eet; rijst, groenten en kip en dat soms wel 4x per dag! Het valt ons op dat de mensen erg weinig groenten en fruit eten, wat op zich niet erg verbazingwekkend is, omdat de meeste mensen hier een laag inkomen hebben. Het is toch een derdewereldland. Ook zijn we erg verbaast over het aantal mensen die we konden interviewen in verschillende ziekenhuizen; zo kregen we van tevoren bijvoorbeeld te horen dat we zes cliënten op een dag zouden krijgen, maar de werkelijkheid zijn dat toch vaak een stuk minder! Dit komt doordat de Surinamers hun loon aan het eind van de maand krijgen en dit meestal in de eerste week van de maand erop alweer uitgegeven is. Daardoor lopen wij tegen het feit aan dat de patiënten die wij willen interviewen geen buskaartje (€0,30) kunnen betalen. Daarnaast moeten we vaak wachten op patiënten die te laat op hun afspraak kwamen. Mensen gaan pas van huis weg wanneer het tijdstip van de afspraak al verstreken is. Nog vervelender: dat mensen helemaal niet komen opdagen! Dan realiseer je weer dat je onderzoek doet in Suriname..
Het verwerken van de gegevens die we uit de interviews naar voren komen, kost veel meer tijd dan we hadden verwacht. Hiervoor moeten we ook Surinaamse producten wegen, waardoor ons vriezertje volstaat met afhaalmaaltijden en we afgelopen dagen aan de Surinaamse snacks zaten! Dat maakt onderzoek-doen toch niet zo erg..

Naast de drukke weken plannen we in het weekend leuke en ontspannende dingen. Vorige weekend hebben we bijvoorbeeld meegedaan aan een Zumbathon, ter ere van de verjaardag van onze sportschool. Ook hebben we afgelopen weekend genoten van een gezichtsbehandeling, gaan we binnenkort voor een Shiatshu-massage en op trip naar Galibi!! Ben benieuwd!

gebeurtenissen eind maart!

Al jaren bezoeken en werken Jan en Willy, een echtpaar uit m'n (PKN) gemeente, een maand per jaar het kindertehuis Nos Kasita in Paramaribo en op woensdag 21 maart mochten Anke en ik een dagje mee.
De eigenares, tante Lottie, begon het kindertehuis door, met een warm hart, kinderen in haar eigen huis op te vangen, wat uitgroeide tot de ruim 89 kinderen in de leeftijdscategorie van 2 tot en met 17 jaar. Ze groeiden uit haar huis en zo kwam ze, met behulp van sponsoren, terecht in een villa, wat vroeger van een arts is geweest. Het is er erg huiselijk ingericht, met een woonkamer en slaapkamers (i.p.v. zalen), wat maakt dat de kinderen zich op hun gemak voelen. Ook zit aan de voorkant van het kindertehuis een crèche en kinderopvang, om zo wat inkomsten te krijgen.
's Ochtends kregen we een rondleiding van Jan en Willy over het terrein en aansluitend liepen we naar een Warung, Javaans eethuisje, om voor een paar euro van een heerlijke Teloh (gefrituurde cassave) maaltijd met bakkeljauw (gezouten kabeljauw vis), kip en groenten te genieten. Na de royale maaltijd gingen we weer naar het kindertehuis om hun maaltijd (rijst met kip en groente) mee te maken. Dit verliep, zoals je al verwacht, behoorlijk rommelig maar werd wel keurig begonnen met een gezamenlijk gebed.
Toen ook hun buikjes gevuld waren gingen wij met de kinderen vouwfiguren en roosjes van zakdoekjes maken. Wat erg leuk was want de kinderen deden graag mee; je begon met één kind maar voor je het weet had je rijen om je heen.
Het was een mooie ervaring om het huis, na alle verhalen, eens te bezoeken en zo de liefde van Jan en Willy voor het huis te begrijpen. Maar naast mooi was het ook een intensieve dag en wat impact op mij maakte is de tienermeiden die met een groep op een kamer sliepen en eigenlijk geen enkele vorm van privacy hebben...

De zondag erna, 25 maart, gingen we samen met Jan en Willy op de fiets om het district Commewijne te bezoeken. Dit is een rustig gebied waar veel oude plantages, uit de 17e eeuw in de tijd van Nederlandse kolonisatie, liggen en kleine vissersdorpen zijn. Op deze plantages werden vroeger suikerbiet, cacao, katoen en koffie verbouwd, waar de slavernij, tot 1863, een grote rol bij speelde.
Onderweg, op de fiets naar Leonsberg, kregen we een aantal tropische regenbuien op ons hoofd, maar zoals het een tropische bui betaamd waren 't korte harde buien en was ‘t de rest van de dag, gelukkig, aardig droog. In Leonsberg huurden we een bootje en vaarden vervolgens naar de eerste plaats: Nieuw Amsterdam, de hoofdstad van het district. Wegens de enorme regenval moesten we schuilen en kwamen we terecht bij een Warung waar zo heerlijk rook dat we een bakabana niet konden laten liggen. Na hiervan genoten te hebben, gingen we het 18e eeuwse Fort Nieuw-Amsterdam bezichtigen, die gebouwd was ter beveiliging van de plantages. Vanaf 1799 kwam het fort in handen van de Engelsen. In de 1872 werd een deel van de kazernes als gevangenis ingericht die in de 2e wereldoorlog werd gebruikt voor de opname van vrijwel alle Duitsers die zich in Nederlands-Indië bevonden. Tegenwoordig fungeert het fort als openluchtmuseum.
Hierna stapten we weer in ons bootje om richting Rust en Werk, een nog gebruikte plantage die bestaat uit veeteelt en garnalenkwekerij, te varen. Tijdens de wandeling over de plantage kwam de zon ons heerlijk verwelkomen, wat het helemaal compleet maakte!
Na korte bezichtiging gingen we verder, met de boot, naar Frederiksdorp. Frederiksdorp is een oude plantage die door de eigenaar (een Nederlander) hersteld is en nu gebruikt wordt als hotel en restaurant. Daar aangekomen keken we onze ogen uit; wat een prachtig aangelegde tuin & plantage en wat een rust! Al snel kregen we trek en gingen we onze neuzen achterna. In het restaurant genoot ik van een heerlijke Saotosoep, een goed gevulde Javaanse soep met kip, ei, groenten en rijst.
Net voordat we terug moesten kon ik nog even een blik in de keuken werpen en, na Anke te hebben geroepen, genoten we van de bereiding van roti. We hadden namelijk zelf al eens de pannenkoekjes proberen te maken, waarbij we ontdekten dat dit al een kunst op zich is (die van ons waren zo dik dat we ze uiteindelijk als broodjes bij de lunch gegeten hebben). Helaas werd onze bootsman een beetje ongeduldig en zo konden we het eindresultaat niet meer meemaken. Hij wilde graag weer richting huis en zo vaarden we terug naar Leonsdorp, waar we weer de fiets naar de Rositastraat pakten!

Op vrijdag 30 maart zijn we naar een Hindoestaanse pré-bruiloftfeest geweest, waar we voor uitgenodigd waren door gasten die familie van de bruidegom zijn. Dit feest was de avond voorafgaand aan de daadwerkelijke bruiloft en wordt apart van elkaar, bruid en bruidegom, gevierd. Op deze avond werd rijst gepost voor de bruidegom, die vervolgens op de bruiloft zelf, voor de inzegening, samengevoegd wordt met de gepofte rijst van de bruid. Naast het poffen van de rijst staat ook het samenzijn van de familie centraal, omdat de bruiloftsdag zelf een drukke dag is heeft de familie op deze avond alvast de tijd om elkaar te spreken.
Vooraf hadden Anke en ik thuis al lekker geborreld, met een chiller-lime biertje, chipjes en Maltezers, wat niet zo slim van ons was.. aangezien het eten en drinken het feest maakt. Na één stap over de drempel kregen we namelijk continu hapjes aangeboden, die we niet durfden te weigeren omdat het onbeschoft zou zijn. We zaten al supervol toen we ook nog eens voor de maaltijd werden uitgenodigd. Hiervoor moesten we naar een andere zaal met twee rijen tafels tegenover elkaar, waaraan je plaatsneemt. Tussen de rijen door liep de bediening om van alles op je bord te scheppen, wat we met onze handen en een roti moesten eten. Ondanks het eten met onze handen was het een heerlijke hindoestaanse maaltijd! Alleen... was het wel de bedoeling dat we een beetje dooraten aangezien de volgende groep alweer klaar stond. Ik vond het echt geweldig om mee te maken dat alle mensen zo mee konden eten, wat mij even deed beseffen hoe moeilijk wij Nederlanders soms wel niet zijn..
Terug in de feestzaal stond ons ‘toetje', een tafel met gefrituurde zoete hapjes (die qua smaak erg op elkaar leken), voor ons klaar, die we eigenlijk ook wel graag wilden proeven. Maar pfff wat zaten we vol aan het eind van de avond.. Er kon geen hapje meer bij...
Thuis hadden we ons opgetut en feestelijk gekleed maar onze kleding was niks vergeleken met de prachtige Hindoestaanse jurken met glitters in allerlei kleuren & enorme sieraden en dat zonder overdresst te zijn! Naast de mensen was de zaal ook heel mooi versierd met gekleurde doeken en bloemen. Ook de mensen waren super gastvrij en legden ons precies de bedoeling van de dingen uit.
Het was een mooie avond die extra werd versterkt met Indische muziek!

Volgende keer een update over de week met mijn familie en stand van zaken met mijn familie.

Aboe!

Danta Bai & Holi Phagwa

Afgelopen weekend hebben we onze eerste trip gemaakt naar Danta Bai. Vrijdagochtend vertrok de reis de 4uur durende reis naar het prachtige resort aan de Suriname rivier. Daar hadden we een gezamenlijk gebouw, waar we samen konden eten en drinken (wat heerlijk was: Mexicaans, bbq, Italiaans en een Surinaamse maaltijd), spelletjes spelen en muziek luisteren. Verder stonden er op de grasheuvel en op het eiland open hutjes waar je de hangmat in kon hangen.
In de Suriname rivier hebben we geraft en in de stroomversnellingen gezwommen, tussen de piranha's. Ook hebben we een Marrondorpje bezocht. Marrons zijn de slaven die vroeger op de plantages woonden. Ze zijn weggelopen en gaan wonen in het binnenland, de jungle. Het bezoek aan het dorpje was heel leuk en interessant, deze mensen hebben het een stuk minder primitief dan ik in Afrika had gezien. Ze leven van de jacht en de producten die ze zelf verbouwen op hun kostgrond.
Na het bezoek aan het dorpje maakten we een boswandeling door de jungle, we moesten voor het donker terug zijn, waardoor de wandeling wat te snel ging om er echt van te kunnen genieten.
Aan het eind van de dag stapten we in onze hangmat, in een hut naast de rivier, waarin ik, met een kussentje en laken, heerlijk kon wegdommelen onder het geluid van de rivier.
Zo terugkijkend was het een heerlijk weekend waar we, ondanks de regen, van genoten hebben!

Op donderdag 8 maart vierden de Hindoestanen Holi Phagwa en wij deden mee! Holi Phagwa is een lentefeest, een feest van overwinning van het goede op het kwade, gecombineerd met de inwijding van het nieuwe jaar. In Suriname werd het gevierd met een tentfeest voor jong en oud, waarbij leuke muziek speelden, een gezellige sfeer hing en met het allerbelangrijkste: poeder in veel verschillende kleuren! Het is namelijk de gewoonte dat men bij dit feest elkaar met kleurtjes ondersmeert, beklad, versiert, vergast enzenzenz. Het maakte de avond in ieder geval super feestelijk en ik had het nooit willen missen!

Zie de foto's voor het resultaat!

Wegwijs in het Surinaamse leven

Leuk om te zien dat jullie hem lezen en bedankt voor alle reacties! Hier weer een update van mij:

De tijd vliegt enorm; ik zit alweer ruim drie weken in Suriname! En, ondanks dat we inmiddels zijn begonnen met ons onderzoek, voelt het leven als een heerlijke vakantie, maar dan zonder de druk van de omgeving te ‘moeten' zien, aangezien we alle tijd hebben.

De afgelopen weken stond vooral in het teken van wegwijs worden in de stad, het leven hier en onze opdracht. Dit deden we zoal door centrum te verkennen, boodschappen te doen op de centrale markt, waar we, ondanks dat we te laat waren, nog wat onbekende producten konden bewonderen. En we maakten ons doel: een fiets huren waar. Na waarschuwingen over diefstal, schade en links rijden, fietsten wij super blij, de halfuur durende rit, terug naar huis. Heerlijk was het om met het warme weer te fietsen en niet meer afhankelijk te zijn van taxi's, ik was nog nooit zo blij geweest met een fiets!

Ook vonden we dat we eens een kijkje moesten nemen in het Surinaamse (lees: Nederlandse) uitgaansleven in Surinaamse clubs. Elke dag is het feest in een andere club en zo belandden wij op een donderdagavond met Anne&Anne, twee Nederlandse meiden die we hadden ontmoet, in Havanna Lounge. Havanna Lounge staat bekend als gezellige club, wat ik kan beamen; er was leuke muziek en de avond werd nog leuker toen we na verloop van tijd immuun werden voor de Surinaamse jongens.
Verder zijn we begonnen met sporten bij de sportschool B-fit, een sportschool met een leuke sfeer en grotendeels sportende Surinamers (waar ik me, zowel letterlijk als figuurlijk, heel blank bij voel..).
Daarnaast lukte het om in de eerste week een afspraak te maken met onze praktijkbegeleider, leuke en enthousiaste diëtiste werkzaam in het Diakonessehuis. Tijdens onze opdrachttoelichting vertelde ze dat de HIV-patiënten momenteel te laat aan hun voedingsinterventie beginnen waardoor de diëtist weinig kan betekenen en de patiënt aan AIDS of gerelateerde aandoeningen overlijdt. Wat hierbij meespeelt is dat er maar 6 diëtisten werkzaam zijn in heel Suriname, waardoor de werkdruk enorm hoog is (wat een verschil met de spreekuren in Nederland..) en ze dus niet alle HIV-patiënten kunnen ontmoeten. Daarom is het belangrijk dat de andere gezondheidswerkers weten welke voedingspreventieve stappen ze moeten zetten en wanneer het nodig is om de patiënt door te verwijzen naar een diëtist. Dit inzicht gaan wij ze geven, door het ontwikkelen van een screeningsmethode. Maar hier blijft het niet alleen bij, zo moeten ook de huidige voedingsrichtlijnen worden herzien en moeten we met een steekproef voedingsanamneses afnemen. Al met al behoorlijk veel..

Behalve de doe-dingen geniet ik ook van het relaxte leven hier, de heerlijke zon (als de enorme regenbuien zijn gestopt), de hangmat, ons eigen gastoestel, die we kregen na weken koken uit de magnetron&afhaalmaaltijden, en de verrukkelijke Javaanse, Hindoestaanse en Surinaamse keukens!

Tot zo ver mijn blog! Binnenkort willen we onze eerste trip gaan maken & meer van de stad gaan zien, maar hierover tegen die tijd meer..