Al jaren bezoeken en werken Jan en Willy, een echtpaar uit m'n (PKN) gemeente, een maand per jaar het kindertehuis Nos Kasita in Paramaribo en op woensdag 21 maart mochten Anke en ik een dagje mee.
De eigenares, tante Lottie, begon het kindertehuis door, met een warm hart, kinderen in haar eigen huis op te vangen, wat uitgroeide tot de ruim 89 kinderen in de leeftijdscategorie van 2 tot en met 17 jaar. Ze groeiden uit haar huis en zo kwam ze, met behulp van sponsoren, terecht in een villa, wat vroeger van een arts is geweest. Het is er erg huiselijk ingericht, met een woonkamer en slaapkamers (i.p.v. zalen), wat maakt dat de kinderen zich op hun gemak voelen. Ook zit aan de voorkant van het kindertehuis een crèche en kinderopvang, om zo wat inkomsten te krijgen.
's Ochtends kregen we een rondleiding van Jan en Willy over het terrein en aansluitend liepen we naar een Warung, Javaans eethuisje, om voor een paar euro van een heerlijke Teloh (gefrituurde cassave) maaltijd met bakkeljauw (gezouten kabeljauw vis), kip en groenten te genieten. Na de royale maaltijd gingen we weer naar het kindertehuis om hun maaltijd (rijst met kip en groente) mee te maken. Dit verliep, zoals je al verwacht, behoorlijk rommelig maar werd wel keurig begonnen met een gezamenlijk gebed.
Toen ook hun buikjes gevuld waren gingen wij met de kinderen vouwfiguren en roosjes van zakdoekjes maken. Wat erg leuk was want de kinderen deden graag mee; je begon met één kind maar voor je het weet had je rijen om je heen.
Het was een mooie ervaring om het huis, na alle verhalen, eens te bezoeken en zo de liefde van Jan en Willy voor het huis te begrijpen. Maar naast mooi was het ook een intensieve dag en wat impact op mij maakte is de tienermeiden die met een groep op een kamer sliepen en eigenlijk geen enkele vorm van privacy hebben...

De zondag erna, 25 maart, gingen we samen met Jan en Willy op de fiets om het district Commewijne te bezoeken. Dit is een rustig gebied waar veel oude plantages, uit de 17e eeuw in de tijd van Nederlandse kolonisatie, liggen en kleine vissersdorpen zijn. Op deze plantages werden vroeger suikerbiet, cacao, katoen en koffie verbouwd, waar de slavernij, tot 1863, een grote rol bij speelde.
Onderweg, op de fiets naar Leonsberg, kregen we een aantal tropische regenbuien op ons hoofd, maar zoals het een tropische bui betaamd waren 't korte harde buien en was ‘t de rest van de dag, gelukkig, aardig droog. In Leonsberg huurden we een bootje en vaarden vervolgens naar de eerste plaats: Nieuw Amsterdam, de hoofdstad van het district. Wegens de enorme regenval moesten we schuilen en kwamen we terecht bij een Warung waar zo heerlijk rook dat we een bakabana niet konden laten liggen. Na hiervan genoten te hebben, gingen we het 18e eeuwse Fort Nieuw-Amsterdam bezichtigen, die gebouwd was ter beveiliging van de plantages. Vanaf 1799 kwam het fort in handen van de Engelsen. In de 1872 werd een deel van de kazernes als gevangenis ingericht die in de 2e wereldoorlog werd gebruikt voor de opname van vrijwel alle Duitsers die zich in Nederlands-Indië bevonden. Tegenwoordig fungeert het fort als openluchtmuseum.
Hierna stapten we weer in ons bootje om richting Rust en Werk, een nog gebruikte plantage die bestaat uit veeteelt en garnalenkwekerij, te varen. Tijdens de wandeling over de plantage kwam de zon ons heerlijk verwelkomen, wat het helemaal compleet maakte!
Na korte bezichtiging gingen we verder, met de boot, naar Frederiksdorp. Frederiksdorp is een oude plantage die door de eigenaar (een Nederlander) hersteld is en nu gebruikt wordt als hotel en restaurant. Daar aangekomen keken we onze ogen uit; wat een prachtig aangelegde tuin & plantage en wat een rust! Al snel kregen we trek en gingen we onze neuzen achterna. In het restaurant genoot ik van een heerlijke Saotosoep, een goed gevulde Javaanse soep met kip, ei, groenten en rijst.
Net voordat we terug moesten kon ik nog even een blik in de keuken werpen en, na Anke te hebben geroepen, genoten we van de bereiding van roti. We hadden namelijk zelf al eens de pannenkoekjes proberen te maken, waarbij we ontdekten dat dit al een kunst op zich is (die van ons waren zo dik dat we ze uiteindelijk als broodjes bij de lunch gegeten hebben). Helaas werd onze bootsman een beetje ongeduldig en zo konden we het eindresultaat niet meer meemaken. Hij wilde graag weer richting huis en zo vaarden we terug naar Leonsdorp, waar we weer de fiets naar de Rositastraat pakten!

Op vrijdag 30 maart zijn we naar een Hindoestaanse pré-bruiloftfeest geweest, waar we voor uitgenodigd waren door gasten die familie van de bruidegom zijn. Dit feest was de avond voorafgaand aan de daadwerkelijke bruiloft en wordt apart van elkaar, bruid en bruidegom, gevierd. Op deze avond werd rijst gepost voor de bruidegom, die vervolgens op de bruiloft zelf, voor de inzegening, samengevoegd wordt met de gepofte rijst van de bruid. Naast het poffen van de rijst staat ook het samenzijn van de familie centraal, omdat de bruiloftsdag zelf een drukke dag is heeft de familie op deze avond alvast de tijd om elkaar te spreken.
Vooraf hadden Anke en ik thuis al lekker geborreld, met een chiller-lime biertje, chipjes en Maltezers, wat niet zo slim van ons was.. aangezien het eten en drinken het feest maakt. Na één stap over de drempel kregen we namelijk continu hapjes aangeboden, die we niet durfden te weigeren omdat het onbeschoft zou zijn. We zaten al supervol toen we ook nog eens voor de maaltijd werden uitgenodigd. Hiervoor moesten we naar een andere zaal met twee rijen tafels tegenover elkaar, waaraan je plaatsneemt. Tussen de rijen door liep de bediening om van alles op je bord te scheppen, wat we met onze handen en een roti moesten eten. Ondanks het eten met onze handen was het een heerlijke hindoestaanse maaltijd! Alleen... was het wel de bedoeling dat we een beetje dooraten aangezien de volgende groep alweer klaar stond. Ik vond het echt geweldig om mee te maken dat alle mensen zo mee konden eten, wat mij even deed beseffen hoe moeilijk wij Nederlanders soms wel niet zijn..
Terug in de feestzaal stond ons ‘toetje', een tafel met gefrituurde zoete hapjes (die qua smaak erg op elkaar leken), voor ons klaar, die we eigenlijk ook wel graag wilden proeven. Maar pfff wat zaten we vol aan het eind van de avond.. Er kon geen hapje meer bij...
Thuis hadden we ons opgetut en feestelijk gekleed maar onze kleding was niks vergeleken met de prachtige Hindoestaanse jurken met glitters in allerlei kleuren & enorme sieraden en dat zonder overdresst te zijn! Naast de mensen was de zaal ook heel mooi versierd met gekleurde doeken en bloemen. Ook de mensen waren super gastvrij en legden ons precies de bedoeling van de dingen uit.
Het was een mooie avond die extra werd versterkt met Indische muziek!

Volgende keer een update over de week met mijn familie en stand van zaken met mijn familie.

Aboe!